B’ Μέρος-Περί δημιουργίας κινημάτων, ηγεσίας, επιχειρηματικότητας, καινοτομίας και άλλων τινών..- Αbout movements creation, leadership, entrepreneurship, innovation and more… Part 2

O Στάθης Χαϊκάλης στην πρόσφατη ανάρτησή του “Η ΜΟΔΑ ΤΗΣ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑΣ, ΤΟ ΑΙΤΗΜΑ ΓΙΑ ΠΟΛΛΕΣ ΜΑΝΤΟΝΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ ΒΟΥΛΗΣ Νο 2»  και ο Νίκος Παπαχρήστου στο άρθρο του «Οργανώνοντας τους ανοργάνωτους», μου έκαναν την τιμή να με αναφέρουν ως άτομο που μπορεί κάτι να προσφέρει κάτι νέο στο χώρο της υγείας. Τους ευχαριστώ γι αυτό, αλλά δεν είμαι η μόνη ούτε κάνω κάτι εξαιρετικό, απλά προσπαθώ στους χώρους στους οποίους κινούμαι να μεταφέρω γνώσεις και εμπειρία που πιστεύω ότι είναι χρήσιμες. Υπάρχουν και άλλοι πολλοί που έχουν ενδιαφέροντα πράγματα να μας πουν, άλλος περισσότερο και άλλος λιγότερο διαδικτυακά.         

Ας έχουμε πάντα υπόψη ότι ο χώρος της υγείας και της ιατρικής επιστήμης, σε όλα τα επίπεδα,  ως συντηρητικός χώρος, αποδέχεται νεωτερισμούς όταν έχουν ήδη  γίνει κατεστημένο αλλού και έχουν αποδείξει την αξία τους. Θεωρώ ότι αυτό είναι ένας πολύ σημαντικός λόγος που δεν έχει αναπτυχθεί στη χώρα μας και στην Ευρώπη η ηλεκτρονική υγεία όσο στις Ηνωμένες Πολιτείες. Είναι εκτός από  θέμα κουλτούρας και θέμα καθυστερημένης εξοικείωσης με ηλεκτρονικούς υπολογιστές, πρόσβασης στο διαδίκτυο και γνώσης για θέματα υγείας.              

Οσο για τα πολύ κολακευτικά που γράφει ο Νίκος Παπαχρήστου για μένα σχετικά με τις εθελοντικές μου δραστηριότητες, βλέποντας πρός τα πίσω δεν θεωρώ ότι μπόρεσα να αλλάξω κάτι, ίσως γιατί  αφενός μιλούσα διαφορετική γλώσσα και αφετέρου υπήρχε στο ακροατήριο αρνητική εξ αρχής στάση, πλήρης απόρριψη κάθε αλλαγής και μάχη για την διατήρηση της υφιστάμενης κατάστασης. Βέβαια, αργά, παρά πολύ αργά, η έστω μικρή προσαρμογή στις κοινωνικο-οικονομικές αλλαγές άρχισε να γίνεται πραγματικότητα και οι πρώτοι δυο-τρείς «οπαδοί» να δείχνουν στους πολλούς ότι ο «μοναχικός χορευτής» χορεύει κάτι για το οποίο αξίζει να σηκωθούν και χορέψουν μαζί.              

  Οι άνθρωποι που έχουν βιώσει  δυνητικά απειλητικές για τη ζωή τους ασθένειες , όταν η υγεία τους αποκατασταθεί συχνά αναθεωρούν άρδην τις αξίες τους, βλέπουν τη ζωή και ορίζουν τις προτεραιότητες τους με τελείως διαφορετικό τρόπο.              

 Οταν κάποιος μιλούσε για θέματα που οι άλλοι θεωρούσαν και εξακολουθούν να θεωρούν  βλασφημία ακόμη και να τα σκέφτονται, σε χρόνους όπως η περίοδος 1997-2006 και σε χώρους όπου υπάρχει άγνοια αρχών διοίκησης, όπου η διοίκηση αφήνεται σε μέλη προσωπικού όχι επειδή έχουν τις σχετικές ικανότητες και γνώσεις αλλά ελλείψει καλίτερης λύσης,  τότε δεν είναι περίεργο να συμβαίνουν  τα εξής:              

να αναζητά κάποιος στο διαδίκτυο πληροφορίες για τις διαθέσιμες θεραπείες  και να θεωρείται ιεροσυλία διότι την ιατρική γνώση κατέχει μόνον ο  γιατρός    

• να επιδιώκει και 2^η ιατρική γνώμη από άλλο γιατρό διαφορετικού νοσοκομείου και να θεωρείται ύψιστη προσβολή του πρώτου
• να κάνει 2^η ιστοπαθολογική εξέταση, επειδή κάτι στα αποτελέσματα δεν του φαίνεται σωστό και ο παθολο-ανατόμος δεν του έδωσε επαρκείς εξηγήσεις, και ο 2^ος παθολο-ανατόμος να τονίζει ότι θα προτιμούσε να μή το μάθει ο 1ος
•  να παρουσιάζει τις δραστηριότητες Αμερικάνικων και Αγγλικών οργανώσεων ασθενών που διέθεταν από το 1990 τηλεφωνικές γραμμές SOS για την υποστήριξη ασθενών με τηλεφωνήτριες άλλες ασθενείς, και να αρνούνται ακόμη να να ενημερωθούν
• να υποστηρίζει την ανάγκη για επικοινωνία με την δημιουργία κοινοτήτων και forum ασθενών, και οι επαγγελματίες υγείας να το καταδικάζουν επειδή λέει θα επηρεάζει ο ένας ασθενής τον άλλο!!! και δεν έχουν χρόνο να το “ελέγξουν”
• να εξηγεί ότι οι ασθενείς πρέπει να μάθουν όσα μπορούν περισσότερο για την ασθένειά τους για να μπορέσουν να καταλάβουν την πολυπλοκότητά της και να συζητήσουν αποτελεσματικά με τους γιατρούς τους και να του απαντούν και τί θα καταλάβεις, δεν είσαι γιατρός
• να επιδιώκει αλλαγή καταστατικών για την δημοκρατική λειτουργία των οργανώσεων ασθενών και την διεξαγωγή εκλογών ώστε να μην γραπώνονται κάποιοι από τις οργανώσεις και τις πνίγουν, και να εξωθούνται ικανά και με γνώσεις άτομα σε παραίτηση
• να διεκδικεί την ενεργή συμμετοχή των ασθενών στα ιατρικά συνέδρια για να έχουν την δυνατότητα να μάθουν από πρώτο χέρι τις εξελίξεις στο τομέα που τους αφορά και για να κάνουν ερωτήσεις στους επιστήμονες και να του λένε ότι δεν χρειάζεται θα πάει μόνον ένας εκπρόσωπος ΔΣ
• να προτείνει μεταφορά τεχνογνωσίας ηγεσίας και διοίκησης από μεγάλες, πετυχημένες στο τομέα τους, οργανώσεις του εξωτερικού, εις βάρος του προσωπικού του χρόνου, και να συναντά αδιαφορία
• να οργανώνει πετυχημένα την πρώτη καμπάνια πολιτικής κινητοποίησης οργανώσεων ασθενών και να συναντά δυσπιστία
• να επιτυγχάνει για λογ/σμό της οργάνωσης δίκτυωση με τις σημαντικότερες διεθνείς οργανώσεις του χώρου και οι υπεύθυνοι να απαντούν ποιοί είναι αυτοί; δεν μας χρειάζεται δίκτυωση..
• να μελετά την νομοθεσία και να προτείνει τι μέτρα πρέπει να ληφθούν για την συμμετοχή των ασθενών στο σχεδιασμό και την λήψη αποφάσεων για την υγεία και την περίθαλψη και να του απαντούν θα ασχοληθεί ο Πρόεδρος με αυτά
• να ξενυχτά για να ετοιμάσει Οδηγό Παροχών Κοινωνικής Ασφάλισης για τους ασθενείς με καρκίνο και η εργασία αυτή να μην χρησιμοποιείται και να μην δημοσιεύεται ώστε να μπορούν να την χρησιμοποιήσουν όσοι την έχουν ανάγκη

 έ τότε ίσως ό άνθρωπος αυτός να βγήκε μπροστά, να μίλησε και να «γελοιοποιήθηκε» όπως λέει  ο Derek Sivers  (he ridiculed himself) σε λάθος τόπο και χρόνο.                

 Για να γίνει κάποια αλλαγή και να δημιουργηθεί το κίνημα που ονειρεύεται ο Νίκος Παπαχρήστου (@ehealthgr), μερικοί φίλοι και εγώ, πιστεύω ότι ο δρόμος περνά συνδυασμένα από το διαδίκτυο και τα υπάρχοντα μικρά κοινωνικά δίκτυα/ομάδες. Η σπίθα, δηλ. οι αρχικοί «οπαδοί»  μπορεί είναι μεμονωμένα άτομα, από διάφορους χώρους σχετικούς με την υγεία,  που θα αισθανθούν ότι κάποιοι μιλούν την ίδια γλώσσα μαζί τους, και θα προωθήσουν την ιδέα on line και off line και σε άλλους. Οσο για τις υπάρχουσες οργανώσεις ασθενών, που με μικρές εξαιρέσεις ασχολούνται μόνον με την εξασφάλιση της συνέχειάς τους, είναι από αδύνατον έως απίθανο να συμπορευθούν ή να υποστηρίξουν μια τέτοια κίνηση.             

Πολλοί ισχυρίζονται ότι θέλουν ένα ποιοτικότερο Σύστημα Υγείας αλλά δεν γνωρίζουν πως μπορούν να το διεκδικήσουν ή πως να το προσδιορίσουν. Αν όμως γίνουμε περισσότεροι, τότε ενώνοντας τις δυνάμεις μας, θα μπορέσουμε να σχηματοποιήσουμε αυτά που ζητούμε από ένα ποιοτικό σύστημα υγείας και από τις υπηρεσίες ηλεκτρονικής υγείας που θα το υπηρετούν. Θα μπορέσουμε να τα υποστηρίξουμε, να τα προβάλουμε, να μιλήσουμε γι αυτά.            

Σας ενδιαφέρουν τα θέματα υγείας, τεχνολογίας και ηλεκτρονικής υγείας? Αν ναί, ελάτε μαζί μας. Σύντομα θα μπορούμε να σας πούμε περισσότερα για το πως μπορούμε να βαδίσουμε μαζί, ο καθένας από το δικό του μονοπάτι, πρός την ίδια κατεύθυνση και με τον ίδιο προορισμό. Μέχρι τότε πείτε μας εδώ με σχόλια τις σκέψεις σας, τις ανάγκες σας, τα επιτεύγματά σας για να τα παρουσιάσουμε σε λιγες μέρες.

Περί δημιουργίας κινημάτων, ηγεσίας, επιχειρηματικότητας, καινοτομίας και άλλων τινών..- Αbout movements creation, leadership, entrepreneurship, innovation and more…

by gapingvoid

Σε πρόσφατη συνάντησή μας με τον Στάθη Χαϊκάλη (@haikalis) και τον Νίκο Παπαχρίστο (@ehealthgr), αναφέρθηκα  σε μια ανάρτηση του Seth Godin “Organizing the unorganized, την οποία είχα σχολιάσει στο twitter.  Φαίνεται τους εντυπωσίασε όσο και μένα και προκάλεσε πολύ ενδιαφέροντα άρθρα blog και από τους δύο.                

  O Στάθης Χαϊκάλης στην πρόσφατη ανάρτησή του “Η ΜΟΔΑ ΤΗΣ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑΣ, ΤΟ ΑΙΤΗΜΑ ΓΙΑ ΠΟΛΛΕΣ ΜΑΝΤΟΝΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ ΒΟΥΛΗΣ Νο 2» γράφει για την επιχειρηματικότητα και την καινοτομία και αναρωτιέται πως είναι δυνατό επιχειρηματικές προτάσεις   από νέους επιχειρηματίες με φρέσκιες ιδέες, δυνητικά εξαγώγιμες, να μην εγκρίνονται προς χρηματοδότηση και οι επιχειρήσεις τους ασφυκτιούν για κεφάλαιο κίνησης.                

  Αυτό είναι ένα από τα παράδοξα της Ελληνικής επιχειρηματικότητας, που εν μέρει σχετίζεται με τήν έλλειψη business angels  . Στη χώρα μας  η χρηματοδότηση νέων καινοτομικών επιχειρήσεων συνήθως  δεν προέρχεται από venture capital ή τραπεζικές πηγές, αλλά κυρίως άτυπα από το άμεσο οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον! Γεγονός που σημαίνει ότι άν η οικογένεια δεν μπορεί να βοηθήσει  οικονομικά, πολλές αξιόλογες επιχειρηματικές προσπάθειες ασφυκτιούν. Τα συμπεράσματα σχετικά πρόσφατης έρευνας του ΕΟΜΜΕΧ για λογαριασμό του ΙPREG  δίνουν το στίγμα της πραγματικότητας, που όμως δεν φαίνεται να έχει βελτιωθεί στα δύο χρόνια που έχουν μεσολαβήσει.                

  Καί είναι σίγουρο ότι μόνον με παλιές μεθόδους δεν μπορείς να κτίσεις νέα πράγματα. Σωστά αναφέρει ο Στάθης Χαϊκάλης ότι                

 «Οι πρωτοβουλίες παλιάς κοπής είναι εύκολα αναγνωρίσιμες από το γεγονός ότι κινούνται από παραδοσιακές πρακτικές επικοινωνίας και αγνοούν το Online Engagement. Σε αυτό το σημείο θα είμαι απόλυτος: οποιαδήποτε κίνηση για τη καινοτομία, που δεν στηρίζεται στο Online Engagement , είναι καταδικασμένη. Είτε έχει λάθος σχεδιασμό και θα καταλήξει σε μικρή απόδοση είτε έχει κίνητρα Innovation Wash και policy hijacking»                

 Δυστυχώς η συντριπτική πλειονότητα των επιχειρήσεων, παλαιών και νέων, στη χώρα μας φαίνεται να αγνοεί επιδεικτικά τις νέες μορφές επικοινωνίας. Το πολύ-πολύ να φτιάξουν μια ιστοσελίδα ,  γιατί  πολλοί έχουν μία,  που αφού την έφτιαξαν, μετά την ξέχασαν. Οι περισσότερες Ελληνικές ιστοσελίδες είναι στατικές, πληκτικές, χωρίς ενδιαφέρον.  Εδώ και ένα χρόνο μερικές εταιρείες έστησαν δειλά ένα λογαριασμό στο Facebook και θεώρησαν ότι εκπλήρωσαν ό,τι υποχρεώσεις είχαν σχετικά με νέα μέσα επικοινωνίας.               

Η επικοινωνία όμως στο διαδίκτυο αφορά συζητήσεις μεταξύ ίσων και επειδή είναι ελεύθερη, επειδή είναι αμφίδρομη, επειδή εξελίσσεται συνεχώς είναι για δυνατούς παίκτες ή για παίκτες που θέλουν να μάθουν και να τηρούν τους όρους του παιχνιδιού. Δεν είναι για ερασιτέχνες  και για αδιάφορους, γιατί τότε γίνεται δίκοπο μαχαίρι. Οπως συμβουλεύονται οι επιχειρήσεις  νομικούς, λογιστές και άλλους επαγγελματίες έτσι  οφείλουν να συμβουλευθούν τους επαγγελματίες διαδικτυακής επικοινωνίας για να μάθουν να χρησιμοποιούν τα κοινωνικά δίκτυα.  Χωρίς έμπνευση, στρατηγική, δέσμευση και πόρους, καλίτερα άς καθυστερήσει  μια επιχείρηση την παρουσία της στα κοινωνικά μέσα διαδικτύου…               

 Ο Στάθης Χαϊκάλης μας δίνει συγκεκριμένα παραδείγματα καινοτομικών προσπαθειών, on και off-line,  που «αντιστέκονται και επιμένουν δημιουργικά»   όμως είναι απελπιστικά λίγα. Θα μπορέσουν άραγε να λειτουργήσουν σαν τον  «naked lawn nut dancer” στο βίντεο του Derek Sivers , που αναφέρει ο Νίκος Παπαχρήστου στο άρθρο του «Οργανώνοντας τους ανοργάνωτους», ώστε να λειτουργήσουν σαν την σπίθα που θα ανάψει τη φωτιά?                 

Στο άρθρο του σωστά επισημαίνει ο Στάθης Χαϊκάλης την ανάγκη δίκτυωση και καινοτομίας σε  τομείς στους οποίους η Ελληνική οικονομία έχει παράδοση και μπορεί να αναπτυχθεί:                

 «Αποτελεί όμως ζητούμενο ένα ευρύ κίνημα καινοτομίας στον τουρισμό, στα αγροτικά προϊόντα, στην ενέργεια, στον ορυκτό πλούτο, στον πολιτισμό/ψυχαγωγία, την ευεξία, δηλαδή σε παραδοσιακούς τομείς, όπου όμως η Ελλάδα έχει ακόμα ανταγωνιστικό πλεονέκτημα».                

Δυστυχώς οι πολλές ευκαιρίες που δόθηκαν μέσω του Γ’ ΚΠΣ για δικτύωση  (clustering) στους τομείς τουρισμού, αγροτικών προϊόντων, τροφίμων, πολιτισμού, δεν αξιοποιήθηκαν εκ μέρους των επιχειρήσεων (χρειάζεται άλλη ανάρτηση για το θέμα αυτό…).