Εις μνήμην… Ιn memoriam…


Χθές Κυριακή, μαζευθήκαμε συγγενείς, φίλοι και γνωστοί να προσευχηθούμε μαζί στο μνημόσυνο για τα σαράντα του νεαρού Αποστόλη Γκανά, που πάλεψε γενναία, αλλά και με εγκαρτέρηση, ταπεινότητα και χαμόγελο την μάχη όλων των μαχών.

Ο Αποστόλης μας συστήθηκε μέσω του διαδικτύου, που για εκείνον ήταν χώρος επικοινωνίας, αναψυχής, εξομολόγησης θα έλεγα, τις ατέλειωτες ώρες και μέρες θεραπειών και νοσηλειών. Ηταν τόσο νέος, μόλις 30 ετών…..όσο και η φίλη μου Βίκη,,,όταν μας άφησε πρίν χρόνια και έγινε η αφορμή να γνωρίσω το αδυσώπητο πρόσωπο του καρκίνου σε νέους ανθρώπους…

Ο Αποστόλης ήταν «το γειτονόπουλο» της διπλανής πόρτας: ευγενικός, φιλικός, πρόθυμος να εξυπηρετήσει. Λίγο τον γνώρισα αλλά τον εκτίμησα και τον αγάπησα σα να ήταν παιδί μου..Ειλικρινής, αυθόρμητος και με πραγματικό ενδιαφέρον για τον άλλο, παρά τα καθημερινά ατελείωτα προβλήματα που του δημιουργούσε ο καρκίνος.

Το πιο αβάσταχτο όμως ήταν οι τρομεροί πόνοι που φέρνει ο καρκίνος των οστών, που στωϊκά υπέμενε. Μερικές φορές μόνο παραπονέθηκε έντονα. Είναι αδιανόητο ότι στην Ελλάδα οι ασθενείς τελικού σταδίου δεν υποστηρίζονται με όλο το οπλοστάσιο που υπάρχει σε άλλες χώρες, αλλά αφήνονται να πονούν χωρίς αποτελεσματική ανακούφιση.

Ο καρκίνος δεν είμαι σίγουρος αν είναι θετικό ή αρνητικό. Σε φυλακίζει. Σε πρώτο επίπεδο σε φυλακίζει σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου για κάποιες μέρες. Σε φυλακίζει σε μία κατάσταση που δεν σου αρέσει, με πόνο, ναυτία, περιορισμούς από δραστηριότητες που θεωρούσες δεδομένες. Αυτή η μορφή φυλάκισης ωστόσο είναι -για μένα τουλάχιστον- αντιμετωπίσιμη πιο εύκολα από τη δεύτερη. Τη φυλάκιση στο παρόν.
Κουβαλώντας μια νόσο με αρκετές πιθανότητες να σε σκοτώσει εγκλωβίζεσαι στο παρόν. Ζεις το τώρα, τα σχέδιά σου δεν πάνε πέρα από μερικές μέρες ή ένα μήνα μακριά, δε βλέπεις το μέλλον σου μπροστά σου όπως παλιά. Από τη μία είναι όμορφο συναίσθημα γιατί δε σε αγχώνει πια η ζωή. Εκτιμάς περισσότερο ένα ήσυχο πρωινό που χαζεύεις τα σύννεφα και τα κίτρινα φύλλα από το παράθυρο ενώ γράφεις στο blog σου. Μέχρι τη στιγμή που η πραγματικότητα σε χτυπάει στο στομάχι και συνειδητοποιείς ότι η ηρεμία αυτή προέρχεται από το ενδεχόμενο του θανάτου.

Ο Αποστόλης τώρα πιά είναι ελεύθερος, δεν πονάει, μπορεί να χαζεύει τα σύννεφα από ψηλά….Αιωνία σου η μνήμη Αποστόλη..

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Conference Blog

44th Annual Conference of the Society for Academic Primary Care • July 2015 • University of Oxford

One Health of a Life

Bringing patient realities to medical & health research

EAPC Blog

The Blog of the European Association of Palliative Care (onlus)

Minimally Disruptive Medicine

Effective care that fits!

Gray Connections

Perspectives on Lung Cancer, Brain Science, and Other Stuff

Π.Ε.Φ.Ν.Ι.

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΦΑΡΜΑΚΟΠΟΙΩΝ ΝΟΣΗΛΕΥΤΙΚΩΝ ΙΔΡΥΜΑΤΩΝ

Corporate Rebels United

Movement to unite corporate rebels worldwide to ensure that true change happens virally

STweM

Healthcare is getting better

Health Care Social Media

Monitoring The Pulse Of Health Care Social Media

CancerGeek

Challenging the Status Quo in Healthcare and Industry

Health and Social Care

Research and policy analysis in health and social care

Fortune

Fortune 500 Daily & Breaking Business News

hcldr

Healthcare Leadership Blog

TechCrunch

Startup and Technology News

social for the people

government social media training

Αρέσει σε %d bloggers: