Μέρα γιορτής: Παγκόσμια Ημέρα Επιζώντων – Cancer Survivors Day


312472_10151358550057350_739587518_a Φέτος, ήταν μια ευχάριστη εκπληξη να διαπιστώσω ότι εκτός τον φίλο Παναγιώτη Μιχαήλ, ιδρυτή του Μείνε Δυνατός, και άλλες οργανώσεις αποφάσισαν να συμμετάσχουν στην Παγκόσμια Γιορτή των Επιζώντων Καρκίνου.

  • Ο Παναγιώτης είχε ετοιμάσει μια πολύ ζεστή γιορτή «Κάνε το φόβο έμπνευση…» την Παρασκευή, 31 Μαίου, στη Τεχνόπολη στο Γκάζι . Το μήνυμα που κράτησα είναι «μοιραζόμαστε χαρές και λύπες»
  • Σε συνεργασία όμως με το ΑλμαΖωής Θεσσαλονίκης ετοίμασαν μια γιορτή «Κάνε το άλμα ζωής… Μείνε Δυνατός!»  την Κυριακή 2 Ιουνίου, στη Θεσσαλονίκη για τους εκεί φίλους και φίλες.
  • Στην Αθήνα, αλλά στην εξοχή, στο Μαραθώνα είχαμε άλλη μια πολύ ζωντανή, αθλητική και ενδιαφέρουσα εκδήλωση περισσότερων οργανώσεων το 1o φεστιβάλ EYZHN που διοργάνωσαν οι SurfersforLife (άκουσα τον Ηλία Κατηρτσιγιανόγλου στην εκδήλωση του ΜείνεΔυνατός  την Παρασκευή) . Στην εκδήλωση συμμετείχαν οι Γιατροί χωρίς Σύνορα,  το Κ.Ε.Φ.Ι. & η  Φλόγα. (Mπορείτε να δείτε στο βίντεο των ειδήσεων ρεπορτάζ από την εκδήλωση από 32′ λεπτό μέχρι το 36)
  • Στην Κέρκυρα, ο Μανώλης Φιλιππίδης από τον Παλμό, που μας μίλησε την Παρασκευή μέσω Skype, ετοίμασε μαζί με τη γυναίκα του και τον Ερυθρό Σταυρό Κέρκυρας  μια ωραία γιορτή.

b_4189_or_ΕΙΚΟΝΑ_ΦΕΣΤΙΒΑΛ_ΕΥΖΗΝΔεν είναι και άσχημα! άν υπολογίσουμε ότι για πρώτη φορά εορτάσθηκε η Παγκόσμια Ημέρα Επιζώντων Καρκίνου το 2011, ενώ η πρώτη αναφορά ήταν σε περιοδικό το 2007. Οταν πρίν μερικά χρόνια συζητούσαμε με τον Παναγιώτη Μιχαήλ,  το πως  θα μπορούσε η Ελλάδα να συμμετέχει στη Παγκόσμια Γιορτή των Νικητών του Καρκίνου, δεν περίμενα ότι η μέρα αυτή θα καθιερωνόταν και στη χώρα μας.

Εύχομαι του χρόνου, σε κάθε πόλη της χώρας να πάρουν την πρωτοβουλία ασθενείς, νικητές, φίλοι και μέλη των οικογενειών τους και να κάνουν τη δική τους τοπική γιορτή.  Πέρα όμως από ημερα γιορτής, η σημερινή ημέρα είναι και ημέρα περίσκεψης.

Ολα όσα θεωρούσαμε μέχρι πρίν δύο χρόνια δεδομένα για την ογκολογική μας και άλλη περίθαλψη, σήμερα είτε έχουν είτε πρόκειται να μειωθούν ή να καταργηθούν. Να αναφέρω τις ελλείψεις βασικών φαρμάκων, την  αυξημένη συμμετοχή, τη μη συνταγογράφηση πλήθους φαρμάκων που αναγκαστικά συνοδεύουν την ογκολογογική αγωγή, τις λίστες αναμονής για ογκολογική ιατρική επίσκεψη, ακτινοθεραπεία ή χειρουργείο; τις ελλείψεις σε ιατρονοσηλευτικό προσωπικό, αναλώσιμα χειρουργείου, ακόμη και φαγητό; τις χιλιάδες φακέλλων αναπηρίας που στοιβάζονται στα ΚΕΠΑ; τις περικοπές πολλών εξετάσεων του τακτικού ετήσιου επανελέγχου των επιζώντων;

Οι μεγάλες περικοπές στην υγειονομική περίθαλψη  και ιδιαίτερα στην ογκολογική περίθαλψη πρώτης γραμμής που είναι από τις πλέον ακριβές, συνέβησαν πέραν των άλλων διότι στη χώρα μας οι ασθενείς και οι οικογένειές τους είναι η μεγάλη σιωπηλή πλειοψηφία…

Δεν κάνουν απεργίες, δεν κλείνουν τους δρόμους, δεν είναι αυτοί που γεμίζουν τα τηλεπαράθυρα και τα εξώφυλλα των εφημερίδων.  Θα με ρωτήσετε τι μπορούμε να κάνουμε? Μπορούμε να κάνουμε πολλά.

Προτείνω να αρχίσουμε μαθαίνοντας ποιά είναι τα δικαιώματά μας ως ασθενείς. Πρόκειται για το άρθρο 47 του Ν2071/92, που  θα το βρείτε στον ιστότοπο του ΚΕΦΙ, του Μείνε Δυνατός και στους ιστοτόπους όλων των νοσοκομείων της χώρας. Μόνον όταν γνωρίζουμε τα δικαιώματά μας μπορούμε να τα υπερασπιστούμε και να τα διεκδικήσουμε.  Οταν διαπιστώνουμε παραβίαση των δικαιωμάτων μας, αντί να πικραινόμαστε και να σιωπούμε, είναι καλίτερα να το αναφέρουμε στο γιατρό ή τη νοσηλεύτρια ή στο Γραφείο Εξυπηρέτησης Πολιτών του Νοσοκομείου.

Πέρα από τα αυτονόητα όπως είναι η πρόσβαση για όλους σε υπηρεσίες υγείας και φάρμακα,  για μας τις χιλιάδες νικητές του καρκίνου, που αναμένεται να αυξηθούν πολύ τα επόμενα 10 χρόνια λόγω της έγκαιρης διάγνωσης και των καλίτερων θεραπειών, η έλλειψη ιατρικών υπηρεσιών για επιζώντες καρκίνου έχει ως αποτέλεσμα είτε να μη μπορούμε πλέον να εξασφαλίσουμε ραντεβού στα νοσοκομεία, όπου παρακολουθούμαστε είτε απλά να απογοητευόμαστε και να εγκαταλείπουμε το κυνήγι του ιατρικού ραντεβού.

Σε πρόσφατη μελέτη του Νational Cancer Institute προβλέπεται ότι ο αριθμός των επιζώντων καρκίνου στις ΗΠΑ τα επόμενα 10 χρόνια θα έχει αυξηθεί από 13,7 εκατ. άτομα σε  18 εκατομμύρια, και αναμένεται να κοστίσει σημαντικά στο σύστημα υγείας. Παρόμοιες είναι οι εκτιμήσεις και για την Ευρώπη.

«Η αύξηση του αριθμού των επιζώντων θα οφείλεται κατά κύριο λόγο σε γήρανση του πληθυσμού. Μέχρι το 2020, αναμένουμε ότι τα δύο τρίτα των επιζώντων του καρκίνου πρόκειται να είναι ηλικίας 65 ετών και άνω, “λέει η Julia Rowland από το Εθνικό Ινστιτούτο Καρκίνου, η οποία πραγματοποίησε τη μελέτη.

Το NCI αναφέρει ότι από τα 13,7 εκατομμύρια άνθρωπους που είχαν επιβιώσει του καρκίνου το 2012,  τα δύο τρίτα σχεδόν θεωρήθηκαν «θεραπευμένοι», έχοντας επιβιώσει πέντε ή περισσότερα έτη. Σαράντα τοις εκατό είχε επιβιώσει 10 χρόνια και 15% είχε ζήσει 20 χρόνια από τη διάγνωση τους. Ενώ κατά την επόμενη δεκαετία, ο αριθμός των ανθρώπων που έχουν ζήσει πέντε ή περισσότερα έτη μετά τη διάγνωση του καρκίνου αναμένεται να αυξηθεί περίπου 37% σε 11,9 εκατομμύρια.

Εν τούτοις η μεγάλη αύξηση της επιβίωσης έχει και αρνητική πλευρά. Πολλές μελέτες έχουν δείξει ότι οι ασθενείς με καρκίνο σπάνια ανακτούν πλήρη υγεία. Η χειρουργική επέμβαση, η ακτινοθεραπεία και η χημειοθεραπεία, που μπορούν να σώσουν τη ζωή τους αυξάνουν  τον κίνδυνο για εμφάνιση καρκίνων και άλλων ασθενειών, όπως οι καρδιακές παθήσεις.

«Ο αυξανόμενος πληθυσμός των επιζώντων του καρκίνου, θα ασκήσει πίεση στο σύστημα υγειονομικής περίθαλψης στο οποίο ελλείψεις αντινεοπλασματικών φαρμάκων είναι όλο και πιο συχνές και η ζήτηση για ογκολογική περίθαλψη είναι έτοιμη να ξεπεράσει την προσφορά των ογκολόγων,” γράφουν οι ερευνητές.

«Ο αυξανόμενος αριθμός των ηλικιωμένων επιζώντων παρουσιάζει επίσης μια μοναδική πρόκληση για το σύστημα υγείας, επειδή οι μεγαλύτεροι επιζώντες του καρκίνου είναι πιθανό να έχουν περισσότερες της μιας χρόνιες παθήσεις και έχουν την τάση να έχουν λιγότερο καλή φυσική κατάσταση από τους νεότερους επιζώντες.”

Με βάση τις ανωτέρω εκτιμήσεις, σε χώρες που βρίσκονται σε οικονομική κρίση και η ανακαμψη της οικονομίας θα αργήσει, οι περικοπές στο σύστημα υγείας δεν φαίνεται να έχουν τέλος. Για το λόγο αυτό εμείς οι επιζώντες οφείλουμε να είμαστε ενημερωμένοι και να διεκδικήσουμε ένα δικαιότερο σύστημα υγείας,  που θα έχει ως βασικό στόχο την υγεία των πολιτών και όχι τη συνεχή μείωση των δημόσιων δαπανών υγείας και τη μεταφορά του κόστους υγειονομικής περίθαλψης στους πολίτες.

Σχετικά:

Παγκόσμια Ημέρα Επιζώντων Καρκίνου-World Cancer Survivors Day

Παγκόσμια Ημέρα Επιζώντων του Καρκίνου 2011

Περί παροχών ασθενείας… – Αbout health care benefits


See on Scoop.itPatient Rights in Europe 

Updated 1.6.13 at 8.45pm

Βρήκα το ακόλουθο άρθρο στο “τοίχο” του #οpnhealth στο Facebook, που παραθέτω εν συντομία:

Nέα υπάλληλος τράπεζας που έχει καρκίνο άρχισε τον κύκλο των χημειοθεραπειών πριν από 6 μήνες και από τότε απουσίαζε με αναρρωτική άδεια από την εργασία της. Μέχρι πρόσφατα το ταμείο της, το ΤΑΥΤΕΚΩ, στο οποίο υπάγονταν οι τραπεζο-ϋπάλληλοι, ενέκρινε κανονικά την αναρρωτική της άδεια, έως ότου ολοκληρωνόταν ο κύκλος της αποθεραπείας της, όμως τώρα με την ένταξη των τραπεζοϋπαλλήλων στον ΕΟΠΥΥ, αλλάζει άρδην το καθεστώς για τους υπαλλήλους.

Συνέχεια ανάγνωσης

What counts as a ‘successful’ outcome in cancer care? Tι σημαίνει “επιτυχία” θεραπευτικής αγωγής στον καρκίνο;


Α Cancer World article

Every patient wants to be cured. But a culture that defines success as ‘cure’ condemns many patients and doctors to failure. .

…What does treatment ‘success’ mean in cancer? Does it only mean curing the cancer? Or controlling it? Extending life? Or providing a good quality of life, even for a short time? Συνέχεια ανάγνωσης

Πότε σταματάς τη χρηματοδότηση νοσοκομείου? When do you pull the plug on a hospital? (HealthBlawg)


See on Scoop.itPatient Rights in Europe

Today’s newspaper article included the first public mention I’ve seen of the most reasonable outcome that I can imagine:  operating a community health center in the Carney Hospital building.  Everyone loves to bitch and moan about closing a hospital in the city of Boston but, guess what — given the compact layout of our fair city, thousands of hospital beds and all attendant services are just a hop, skip and jump away.  (Check out the map accompanying one of the Boston Globe articles on Carney and reproduced here — it doesn’t even show Mass General or the Longwood Medical Area teaching hospitals).

Paul Levy, of BIDMC and Running a Hospital fame, has suggested that SEIU buy the hospital and run it (tongue in cheek? Paul says no, but SEIU is seeking to be recognized in his institution these days).

Bottom line, if Carney is running empty and losing money, why prop it up?  A community health center or other health services could be just the ticket.  Duplicative hospital services just cost the system money — money that ultimately could be put to better uses: childhood vaccines and anti-obesity programs, for starters.  Here’s hoping that clearheaded thinking prevails and that we don’t see a ton of money plowed into Carney before the decision is finally made to pull the plug.

Kathi Apostolidis‘s insight:

6173239246_78a4a02cbcO David Harlow είναι ένας έμπειρος Νομικός Σύμβουλος ιατρικού δικαίου αλλά ένας καινοτόμος διανοητής σε θέματα στρατηγικής, πολιτικών και δικαίου υγείας. Το blog του ΗealthBLawg είναι ένα από τα πλέον αξιόλογα blogs στο τομέα του.

Με τον David μας συνδέουν η συμμετοχή μας στο #ΤheWalkingGallery, (η φωτογραφία δίπλα είναι η ζακέτα του) αλλά και το ότι είμαστε μέλη της Τhe Society for Participatory Medicine.

Αναζητώντας κάποια παλαιότερα άρθρα του David έπεσα σε ένα παλαιό άρθρο του από το 2007, για ένα νοσοκομείο στη περιοχή της Βοστώνης που λειτουργούσε από το 1860 αλλά η οργάνωση στην οποία ανήκε προσπάθησε δύο φορές να το πωλήσει χωρίς επιτυχία λογω των μεγάλων χρεών που είχε συσσωρεύσει. Το αποτελέσμα ήταν ότι η οργάνωση στο τέλος δήλωσε στη διοίκηση του νοσοκομείου ότι δεν θα το χρηματοδοτούσε πλέον.

Οι τοπικές αρχές δεν ήθελαν να κλείσει το ιστορικό αυτό νοσ. της πόλης παρά το γεγονός ότι στο κέντρο της Βοστώνης λειτουργούν μερικά από μεγαλύτερα και γνωστότερα νοσοκομεία των ΗΠΑ. Ολοι οι εμπλεκόμενοι ισχυρίζονταν ότι έπρεπε να εξασφαλισθεί η χρηματοδότηση του με κάποιο τρόπο ώστε να συνεχίσει τη λειτουργία του…

Ο David Harlow στο άρθρο του υποστηρίζει ότι ένα νοσοκομείο που δεν έχει πληρότητα και δημιουργεί χρέη δεν θα πρέπει να συνεχίσει να χρηματοδοτείται αλλά να εξετασθεί η αλλαγή χρήσης του.

Το ανωτέρω άρθρο δημιούργησε συνέργειες με τα τεκταινόμενα εδώ και δύο χρόνια στη χώρα μας με τις συγχωνεύσεις και καταργήσεις νοσοκομείων. Βέβαια, ενώ στην Αμερική τα νοσοκομεία λειτουργούν σε καθεστώς ελεύθερης αγοράς, εμείς εδώ πιστεύουμε ακόμη ότι η υγεία προστατεύεται από το σύνταγμα και το κράτος,  έχουμε δημόσιο σύστημα υγείας και δημόσια νοσοκομεία που μέχρι πρότινος χρηματοδοτούντο κυρίως από το κράτος και τα ασφαλιστικά ταμεία…

Τώρα όμως τα δημοσια νοσοκομεία έχουν μεγάλα χρέη (αυτό όμως είναι άλλο θέμα..), μερικά έχουν χαμηλή πληρότητα (και αυτό είναι άλλο θέμα…), λειτουργούν σε χώρα με βουνά, λαγκάδια, και νησιά, τι μπορούμε να κάνουμε αντί του πονάει κεφάλι – κόβει κεφάλι??

Να σκεφθούμε δημιουργικά! Να βρούμε λύσεις που να εξυπηρετούν τις τοπικές κοινωνίες. Γιατί ενώ έχουμε λαμπρούς επιστήμονες κανείς τους δεν λέει τα αυτονόητα στη πολιτική ηγεσία?

Θα αναφερθώ μόνον σε ένα παράδειγμα ανορθολογισμού. Είναι γνωστή η έλλειψη ξενώνων για ασθενείς τελικού σταδίου, για ασθενείς σοβαρών χρονίων παθήσεων από την περιφέρεια που κάνουν την θεραπεία τους στην Αθήνα. Το Νοσ. Αγιος Σάββας είχε κάνει πρίν λίγα χρόνια καμπάνια για να του παραχωρηθούν χώροι από τις παρακείμενες προσφυγικές πολυκατοικίες για  το σκοπό αυτό.

Το ίδιο το Νοσ. είχε ζητήσει από το ΥΥΚΑ να του παραχωρηθεί το Σπηλιοπούλειο Νοσοκομείο για τις ανωτέρω χρήσεις όχι μόνον γιατί μπορεί άμεσα να χρησιμοποιηθεί, αλλά και γιατί διαθέτει προσωπικό που διαφορετικά θα αποσπασθεί άλλού και υποδομές, είναι κοντά όχι μόνον στον Αγιο Σάββα αλλά και στα άλλα μεγάλα νοσοκομεία που διαθέτουν ογκολογικές κλινικές και θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τις υπηρεσίες του.

Αλλάζοντας τη χρήση του Σπηλιοπούλειου σε Ξενώνα Ασθενών Τελικού Σταδίου και Φιλοξενίας Ασθενών και Οικείων δημιουργούμε ταυτόχρονα ένα πυρήνα επαγγελματιών υγείας που θα εξειδικευθούν στην παροχή υπηρεσιών παρηγορητικής και ανακουφιστικής αγωγής, στην υποστήριξη συγγενών  και ασθενών τελικού σταδίου…

Αντί των ανωτέρω και χωρίς να προτείνεται κάποια άλλη λύση για τους ογκολογικούς και άλλους ασθενείς τελικού σταδίου, η μελέτη της ΕΣΔΥ (
http://bit.ly/16eJtOe
) για την αναδιάταξη των νοσοκομείων προτείνει την μετατροπή  του ΓΝ Αγία Ελένη (Σπηλιοπούλειο, κληροδότημα) σε Κέντρο Κλινικής Διαχείρισης Νοσημάτων των Αγγείων του Εγκεφάλου με τη μεταφορά των αντίστοιχων πόρων από τη σχετική Μονάδα του ΠΓΝ Αλεξάνδρα…

Δεν θα σχολιάσω το άν χρειάζεται το προτεινόμενο Κέντρο αλλά το ότι χάνεται μια ακόμη ευκαιρία, για τους μη έχοντες φωνή πολίτες, για όσους δεν έχουν την δύναμη να διεκδικήσουν ανθρώπινη περίθαλψη…. αλλά και το ότι οι πολίτες της χώρας έχουν δικαίωμα σεβασμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας,  της παροχής παρηγορητικής αγωγής, αλλά μάλλον αυτά είναι ψιλά γράμματα…

Μια ξεχωριστή ακτιβίστρια για τον καρκίνο του μαστού: Barbara Brenner 1951-2013 – Breast Cancer Action


See on Scoop.itPatient Rights in Europe Updated 15/5/13 at 20.30pm

Social justice activist. Corporate ass-kicker. Civil rights advocate. Profound changer of lives. Visionary.

Barbara’s fire and compassion inspired and empowered women living with and at risk of breast cancer, and all those who care about them, to change the course of the epidemic.

In Barbara’s words: “Cancer won’t wait while we grieve. We have work to do.”

Kathi Apostolidis‘s insight:

Ειχα ήδη ανακαλύψei στο διαδίκτυο από το 1998 την οργάνωση ασθενών με καρκίνο μαστού Breast Cancer Action και μου είχε εντύπωση η διαφορά τους από αλλες οργανώσεις στην Αμερική και την Ευρώπη. Δεν έκαναν δράσεις ευαισθητοποίησης για το καρκίνο αλλά ακτιβισμό για τα κακώς κείμενα.

Το 2006 είχα την ευκαιρία να κάνω μια σύντομη γνωριμία με την Βarbara Brenner στο SABCS  παγκόσμιο συνέδριο για τον καρκίνο του μαστού στην Αμερική.. Η ανακοίνωση που κυκλοφόρησε τότε  η Breast Cancer Action σε απάντηση των παρουσιάσεων που έγιναν στο συνέδριο για τις αρωματάσες και τις επιπτώσεις της θεραπείας, παρόλο που στη συνέχεια ανεκλήθη και επαναδημοσιεύθηκε τροποποιημένη, έκανε πάταγο. Η Barbara ήθελε να ακουσθεί η αλήθεια για τη σχετικά νέα τότε θεραπεία και δε μάσησε τα λόγια της….

H πολιτική  της οργάνωσης  για τα δικαιώματα τω ασθενών με καρκίνο μαστού και η θαρραλέα φωνή της Barbara Brenner από το 2000 και μετά υπήρξαν αποφασιστική καμπή στο τρόπο ενεργοποίησης μου στη προάσπιση των δικαιωμάτων των ασθενών με καρκίνο, αλλά όταν τότε μιλούσα για τα θέματα αυτά στις συναδέλφους της οργάνωσης ασθενών, στην οποία συμμετείχα, με κοιτούσαν με καχυποψία καθόσον ήταν τελείως εκτός της τότε ισχύουσας “ρόζ” πολιτικής για τον καρκίνο του μαστού.

Κοιτάζοντας πρός τα πίσω, αναγνωρίζω ότι η άγνοια, η έλλειψη ενδιαφέροντος των συναδέλφων να μάθουν τι συμβαίνει πέρα από το δικό μας περιορισμένο μκρόκοσμο, συχνά με έκανε να χάνω την υπομονή μου… Σήμερα δεν τις αδικώ, δεδομένου ότι τότε αλλά ακόμη και σήμερα, ισχύει η πατερναλιστική άσκηση της ιατρικής, στην οποία πολλοί εξακολουθούν να πιστεύουν,  που εμποδίζει όμως τη κριτική σκέψη των ασθενών, και δημιουργεί ένα συγκεκριμένο τρόπο θεώρησης όσον αφορά το πώς βλέπει ο ασθενής τη θέση του σε σχέση με την ασθένεια, τις θεραπείες, τα φάρμακα και το ιατρικό κατεστημένο..

H Barbara Brenner ενέπνευσε πολλές γυναίκες με καρκίνο μαστού, που από εθελόντριες έγιναν ακτιβίστριες και έγραψαν άρθρα σε περιοδικά, blog και εφημερίδες. Αυτό που διάλεξα για να αναφέρω εδώ είναι της ρεπόρτερ Peggy Orenstein, “A Tribute to Barbara Brenner: A True Shero” ¨:

Πολλές φορές μου πήρε χρόνια συζητήσεων για να καταλάβω τη σκέψη της Βarbara.  Hταν η πρώτη που μου μίλησε για τις υπερβολικές υποσχέσεις της μαστογραφίας.  Μιλούσε επίσης για την έλλειψη κεντρικής συλλογής δεδομένων για τους ασθενείς με καρκίνο και την έρευνα  για τον καρκίνο.   Αυτό ακριβώς ακουγόταν εντελώς ξεκάρφωτο σε μένα, αλλά τώρα τελικά έχω  καταλάβει πόσο κρίσιμο ήταν αυτό το έργο.

Η Βarbara ξεκίνησε τη περίφημη καμπάνια κατά της ρόζ εκμετάλλευσης των καταναλωτών τον μήνα Οκτώβριο – Think before you pink = Σκεφθείτε πρίν αγοράσετε ρόζ προϊόντα. Ηθελε τα όποια χρήματα διαθέτει ο κόσμος να πηγαίνουν στην έρευνα για τον καρκίνο του μαστού και όχι στις τσέπες εμπόρων… Εξάλλου η ίδια εφεύρε τον όρο pinkwashing, στα Ελληνικά θα το λέγαμε ξέπλυμα σε ρόζ χρώμα. Ο ορισμός του pinkwasher δηλ του ατόμου ή της οργάνωσης που ισχυρίζεται ότι ενδιαφέρεται για τον καρκίνο του μαστού προωθώντας ένα προϊόν που φέρει το ρόζ κορδελάκι, αλλά που ταυτόχρονα παράγει, κατασκευάζει και/ή πωλεί προϊόντα που συνδέονται με την ασθένεια:

Pinkwasher: (pink’-wah-sher) noun. A company or organization that claims to care about breast cancer by promoting a pink ribbon product, but at the same time produces, manufactures and/or sells products that are linked to the disease.

Συνιστώ σε όλα τα μέλη οργανώσεων ασθενών με καρκίνο να διαβάσουν την ιστορία της Βarbara Brenner, μιας γενναίας γυναίκας, μιας πρωτοπόρου της κοινωνικής δικαιοσύνης, των δικαιωμάτων των ασθενών, συνηγόρου των ασθενών με καρκίνο που δε δίστασε να υψώσει το ανάστημα της στις μεγαλύτερες φαρμακοβιομηχανίες, μια ασθενή που ακόμη και όταν έχασε τη φωνή της από τη σοβαρή νευρολογική πάθηση από την οποία έπασχε, βρήκε τρόπο να συμβάλλει στη πρόοδο των ερευνών για την ασθένεια της..

Καλό ταξείδι στ’ αστέρια Barbara…

See on www.bcaction.org